Płyty mdf i wiórowe do budowy mebli
Napisane 12.01.2022 przez admin
Tagi: płyty-meblowe, płyty-wiórowe, lacobel, płyty-osb, płyty-mdf, płyty-hdf, blaty-kuchenne, meble-kuchenne, meble-na-wymiar, szafa-przesuwana, szafa-na-wymiar, składanie-mebli, kronospan, płyta-laminowana, okleina,
Płyty mdf i wiórowe to doskonały surowiec na meble w przemyśle meblowym, te stanowią ważny, jeżeli nie najważniejszy materiał. Mają one wiele zalet w porównaniu z drewnem litym.
Można je produkować w sposób przemysłowy w dużych płytach, oczywiście bez pięknego naturalnego rysunku i koloru na powierzchni, jaki ma drewno lite. Od stuleci cieśle i stolarze wymyślali coraz to nowsze konstrukcje po to, aby wyeliminować niekorzystne właściwości drewna, deski i listwy paczą się w wyniku zmieniającej się wilgotności otoczenia. Drewno "pracuje", kurczy się i pęka, wygina się i paczy. Prawie 50 lat temu wyprodukowano materiał, który pozwolił zlikwidować tego typu niekorzystne właściwości drewna. Pierwsze prace nad płytami wiórowymi rozpoczęły się około roku 1900, a w latach 30. ruszyła jej produkcja na skalę przemysłową. Półfabrykat ten produkowany jest w przeważającej części z drewna, ale rozdrobionego na wióry o różnej wielkości, które po dodaniu syntetycznej żywicy (środka wiążącego) zgniatane są na gorąco w prasie i formowane w płytę. Drobne wióry reagują na zmiany wilgotności w dużo mniejszym stopniu niż włókna w drewnie litym. Dlatego płyta wiórowa jest materiałem stabilnym, czyli zachowuje stały kształt oraz wymiary. Dzięki tym właściwościom płyta wiórowa nadaje się przede wszystkim do wykonywania mebli i zabudowy dużych powierzchni. Zwykłych płyt wiórowych nie można jednak stosować w pomieszczeniach o wysokiej wilgotności powietrza. Do tego celu nadają się tylko specjalne rodzaje płyt wiórowych. Płyta wiórowa oprócz zalet ma również i swoje wady. Połączenie wiórów z żywicą traci, w miarę upływu czasu, na elastyczności i nie jest tak odporne na złamanie jak drewno lite. Nie wszystkie konstrukcje mogą być wykonane z płyty wiórowej. Brzegi i miejsca otworów łatwo się wyłamują, niezbyt estetycznie wyglądają ich wąskie płaszczyzny, również ich powierzchnie wymagają odpowiedniego uszlachetnienia. W tym celu stosuje się takie materiały, jak okleiny i forniry. Jeżeli popatrzymy uważnie na przekrój różnych płyt wiórowych, zobaczymy, że mają one różną budowę. Są płyty wiórowe jednowarstwowe, zrobione z jednego rodzaju wiórów, które są takie same na jej powierzchni, jak i we wnętrzu, a wióry są stosunkowo duże. W płytach trzywarstwowych środek złożony jest z grubych wiórów, zaś płaszczyzny zewnętrzne z drobnych i mocniej sprasowanych. Pięciowarstwowe płyty mają pomiędzy warstwą środkową a zewnętrznymi jeszcze dodatkową warstwę wiórów średnich. Różna budowa płyt pociąga za sobą nie tylko różnicę w wyglądzie zewnętrznych płaszczyzn, wielowarstwowość zwiększa też elastyczność płyty oraz zmniejsza jej podatność na złamanie. Nie do wszystkich prac potrzebne są płyty wielowarstwowe. Do wykonania większości z nich wystarczą jednowarstwowe. Wióry, z których zbudowana jest płyta, mogą być klejone żywicą syntetyczną, sprasowane z cementem lub magnezytem. Dwa ostatnie rodzaje spotykamy rzadko. Przeważająca część dostępnych w handlu płyt jest wyprodukowana przy użyciu żywic syntetycznych. Płyty wiórowe w trzech klasach jakości. Płyta oznaczona symbolem V20 jest płytą standardową. Przeznaczona jest ona do stosowania we wnętrzach wyłącznie suchych. Płyty wiórowe V100 mogą być używane na otwartej przestrzeni pod warunkiem, że nie będą stale narażone na wysoką wilgotność. Jeżeli zwilgotnieją, muszą być szybko wysuszone. Płyty V100G zostały wykonane przy użyciu wodoodpornych żywic syntetycznych oraz zabezpieczono je przed rozwojem grzybów. Ten rodzaj płyt może być używany również w pomieszczeniach stale wilgotnych, gdzie ciągle istnieją sprzyjające warunki do rozwoju grzybów. Płyty wiórowe, klejone żywicami syntetycznymi, wydzielają wolny formaldehyd. W zależności od ilości wydzielanego formaldehydu, który jest szkodliwy dla zdrowia, płyty wiórowe uszeregowano w trzy klasy emisji: E1, E2 i E3. W niektórych krajach sprzedawane są tylko płyty w klasie E1. Ilość wydzielonego formaldehydu może wynieść maksymalnie 0,1 ml na 1 m2 powietrza, jakie znajduje się w pomieszczeniu. Płyty wiórowe sprzedawane są zwykle w grubościach: 8, 10, 13, 16, 19, 22, 25 i 28 mm. Płyty wiórowe o oklejonej (uszlachetnionej) powierzchni, np. przeznaczone na blaty kuchenne, produkuje się również w innych grubościach do 70 mm włącznie. Oferowane w sprzedaży płyty mają zwykle wymiary 271x207 cm, do celów przemysłowych produkowane są również większe. Okleinowane albo fornirowane płyty wiórowe bywają także w innych wymiarach, np. 250x183 cm. Są więc do dyspozycji gotowe płyty, którymi możemy wyłożyć ścianę na całej wysokości. W sklepach sprzedających drewno mamy najczęściej do czynienia z wymiarami mniejszymi (z uwagi na problemy transportowe i składowanie). W sklepach tych płyty można, w zależności od potrzeb, przyciąć dokładnie na określony wymiar. Płyty wiórowe wielowarstwowe używane są przede wszystkim w przemyśle meblowym. Zewnętrzne powłoki z drobnych wiórów umożliwiają dowolne wykończenie ich powierzchni. Pomimo ścisłych przepisów dotyczących dopuszczalnej emisji wolnego formaldehydu z płyt wiórowych, płyty klasy E1 nie są pozbawione emisji tego szkodliwego składnika. Jeżeli do rozbudowy albo budowy nowych mebli, chcemy użyć płyty pozbawionej jakichkolwiek szkodliwych substancji, powinniśmy użyć płyt wiórowych na lepiszczu cementowym lub magnezytowym. Są one trudne do zdobycia, ale im częściej będziemy o nie pytali, tym być może będą one bardziej dostępne.| Poprzedni artykuł: | Drewno konstrukcyjne do budownictwa i stolarki |
| Następny artykuł: | Skrzynki narzędziowe nie tylko dla majsterkowicza |